วันนี้....
ใจผมลงไปอยู่กับตาตุ่ม.....
นึกว่าวันนี้จะวันสุดท้ายของชีวีผมแล้ว.... -_-"....
วันนี้ผมไปเซเว่น...ผมง่วงอยู่พอดี (แต่โดปกาแฟไปแล้ว...)
แม่ให้ผมไปทำธุระกดเงินที่ตู้ATMที่หน้าเซเว่น...
ผมก็...กด...แต่ก่อนกด...ผมไปจ่ายเงินกับซื้อของในเซเว่นก่อน....
แล้ว....
ก็ออกมากด...ได้เงินมา...ออกไปจากตู้ATM....กลับบ้าน....
พอถึงบ้าน...เอาเงินที่กดกับเงินทอนที่ไปจ่ายเงินให้แม่...
พอแม่ถาม...ว่าบัตรอยู่ไหน....
.
.
.
.
.
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(เสียงใจตกไปอยู่ตาตุ่ม...)
ปรากฏว่า....
ผมลืมบัตรไว้ในตู้ATM!!!!!
.
.
.
.
อดรีนารินในตัวสูบฉีด...ความรู้สึกง่วงงงหายไปในบัดดล ...รู้สึกถึงแรงกดดันวิญญาณมหาศาลของพระมารดา เมื่อนั้น.....พอท่านจะเปิดปากเตรียมปล่อยคมมีดวาจาปล่อยท่าด่ามหาศาลอยู่นั้น...พลังเท้าเหินระดับโซนีดก็รีบพังประตูบ้านออกไปตามหาไอเท็มพลังวิตามินMในทันที!!!!
.....
.....ระหว่างที่เท้าเหินอยู่ ...ก็ไหว้เจ้าที่เจ้าทางไปตลอดทาง...(ทางอันแสนไกล...ระดับบ้านกับเซเว่นอยู่ห่างกันไม่ถึง10เมตร)
ขอให้เจอไอเท็มที่ตามหาอยู่ด้วยเถิด....เพี๊ยงงงงงงงงงงงงงงงงง >/l\<''
แต่....
.
.
.
.
แต่พอไปถึงหน้าสถานที่สำคัญ...ปรากฏว่า....
ไอเท็มสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่นั่นซะแล้ว!!!!
หัวใจน้อยๆของผมแทบจะแหลกสลายอยู่ตรงนั้น.... (oqO)lll
ลมขึ้นมาจุกถึงลิ้นปี่...แทบจะล้มทั้งยืน...
กลับบ้านมา...(โดยที่ไม่ได้ถามที่เซเว่นว่ามีใครเอาบัตรไปฝากไว้รึเปล่า...)
แม่ถามว่า"เอ็งไปถามที่เซเว่นรึยัง?"
.
.
.
.
.
ใช้โซนีดวิ่งไปอีกครั้ง!!!! ด้วยความหวังว่าจะเจอของวิเศษอีกครั้ง!!!
ระหว่างทางก็ไหว้เจ้าที่เจ้าทางอีกรอบ....(ระหว่างที่กำลังใช้โซนีดวิ่งไปตามถนน ก็ไหว้อยู่นั่นล่ะ)
เมื่อย่างเท้าเข้าไปในเซเว่น...
ไอ้การัน: พี่!...มีใครเอาไอเท็มพันปีมาฝากไว้รึเปล่า!!!?
พนักงานเซเว่น: อ๋อ...เจ้าตามหาเจ้าสิ่งนี้อยู่ใช่รึไม่?...(เอาบัตรATMขึ้นมาโชว์...)
ไอ้การัน: (มองบัตรเหมือนมองไอเท็มที่เฝ้าหามานาน....) อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก....ถูกต้องแล้วคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!! >w< (ลัลล้าเต็มที่!!!!!)
ขณะนั้น ...ผู้ผิดพลาดมองไอเท็มวิเศษด้วยหัวใจที่พองโต...จากหัวใจที่เหี่ยวแห้ง กลายเป็นหัวใจที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงแห่งความหวังที่จะไม่โดนสำเร็จโทษจากอาญาสิทธิ์ของพระมารดา!!!
หลังจากนั้นก็เอาไอเท็มวิเศษกลับมาบ้านหลังจากขอบคุณพี่พนักงานเซเว่นแล้ว...ผมก็รอดพ้นอาญาสิทธิ์ของพระมารดา...
หน้าเสียดายที่ไม่ทราบว่าคนที่เอาบัตรมาฝากที่เซเว่นเป็นใคร...แต่ก็ขอขอบพระคุณอย่างมากๆ ที่ทำให้ผมรอดตายในวันนี้ครับ...ขอบพระคุณจริงๆ
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...การจะทำกิจกรรมอะไรซักอย่างเกี่ยวกับเงินๆทองๆ เป็นกิจกรรมที่ต้องระมัดระวังอย่างมากๆ(ที่จริงก็ต้องระวังทุกเรื่องนั่นแหละ...) ขนาดเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมทำให้แม่ประจำ วันดีคืนดียังมีเรื่องขนาดนี้...สำคัญมากนะครับนี่...
นี่เป็นแค่หนึ่งในหลายร้อย ของความป๋ำๆเป๋อๆอย่างร้ายกาจของไอ้การันครับ
ใครมีประสบการณ์อย่างตื่นเต้นๆ ลองๆเอามาแชร์ๆกันนะครับ(ฮา)
edit @ 1 May 2008 10:05:20 by Galalian Schteiner
