ไปเยี่ยมคนป่วยมาครับ...
posted on 16 Apr 2008 06:19 by garanชีวิตนี่...เป็นสิ่งที่ไม่จีรังจริงๆนะ...
เมื่อวาน....ผมไปเยี่ยมลุงเขยมา เขาเป็นโรคไต...แต่จากการวินิจฉัยของหมอยังพบอีกว่าลุงเขยยังมีโรคแทรกซ้อนอีกหลายโรค...งวดนี้เขาอาการหนักเอาการทีเดียว...
ตอนผมไปถึง ลูกสาวของลุงเขย2คน(เป็นพี่ผมทั้งคู่)ช่วยกันดูแลลุงเขยอย่างใกล้ชิด...โดยเฉพาะลูกสาวคนเล็กของลุงเขยซึ่งผมมองว่าพี่เขาเป็นหญิงแกร่ง...อดทนดูแลลุงเขยที่ป่วยหนักคนเดียวมาตลอด5ปี(อันนี้พี่เขาเล่าให้ฟัง) เพราะลุงเขยเองก็ป่วยกระเสาะกระแสะมานาน แต่พี่เขาก็ไม่เคยทอดทิ้ง แม้จะดูแลยากลำบากขนาดไหน...
ทำให้ผมตระหนักว่า..."ไม่มีความดีอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการได้ดูแลพ่อแม่" และพลังของความกตัญญู
สิ่งนี้ทำให้ผมนึกย้อนกลับมาดูตัวเองว่า...ได้ทำอะไรเพื่อเป็นการทดแทนบุญคุณพ่อแม่แล้วรึยัง?
สภาพของลุงเขยที่ผมไปเยี่ยมเมื่อวานแย่มากๆ
ลุงเขยมีสายท่อกินอาหารต่อเข้าไปทางจมูกยาวลงไปถึงกระเพาะอาหาร(เวลานี้ลุงเขยไม่สามารถกินอาหารทางปากได้ครับ) มีสายโฟเร่ต่อท่อปัสสาวะเพื่อปัสสาวะใส่ในถุงเพื่อให้หมอทำการตรวจ(สาเหตุที่ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะลุงเขยมีอาการปัสสาวะเป็นเลือดครับ) แถมยังต้องมัดมือกับขอบเตียงทั้ง 2 ข้าง เพราะถ้าไม่มัด เขาจะดึงสายที่ต่อกับตัวเองออกไปหมด....สภาพเหมือนกับถูกจองจำไม่มีผิด....
ลุงเขยผอมมากเลย เพราะอาการป่วยทำให้ซูบลงอย่างรวดเร็ว ตอนผมไปช่วยพี่สาวเช็ดตัว เห็นแล้วนึกถึงหนังหุ้มกระดูกยังไงยังงั้น... ลุงเขยจะเอามือยกขึ้นมา(ทั้งๆที่ยกได้ไม่มากเพราะถูกมัดอยู่)บ่อยๆ ทั้งๆที่อยากจะขยับตัวแต่ไม่สามารถทำได้ดังใจ ขยับได้แต่ขา(เพราะไม่ถูกมัด) แต่ก็เท่านั้น...เพราะอยู่บนเตียง ถูกมัดมือ 2 ข้างกับขอบเตียง มีสายต่อทางจมูก กับสายต่อกับท่อปัสสาวะ ดูแล้วมันระโยงระยางไปหมด...
ผมเห็นแล้ว...ก็คิดนะ ...คงทรมานน่าดูเลย ถ้าเป็นผมคงทนไม่ได้แน่ๆ
เมื่อก่อนลุงเขยเคยดูแข็งแรง(อาจป่วยอยู่ก็ได้แต่ไม่แสดงอาการ ผมเองก็ไม่ทราบ) แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนป่วยที่ช่วยตัวเองไม่ได้....
จากการไปเยี่ยมลุงเขย ผมได้ข้อคิดอะไรหลายอย่าง และคิดว่า...มันคุ้มค่าแม้ผมจะไม่ได้ไปร่วมเทศกาลปีใหม่ไทยเล่นน้ำสงกรานต์กับเพื่อนๆ...
มันไม่ใช่ว่าผมปลงหรอกครับ
แต่ว่า...การได้ไปเยี่ยมลุงเขยเมื่อวานทำให้ผมมีโอกาสได้คิดว่า เออ...ชีวิตคนเรานี่มันไม่มีอะไรยั่งยืนเลยนะ เออ...เราทำอะไรให้พ่อให้แม่เราแล้วรึยังเนี่ย เออ...ถ้าพ่อแม่เราป่วย เราจะสามารถดูแลท่านได้ดีแค่ไหน พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป....เพราะฉะนั้น อย่าทำอะไรให้พ่อแม่หนักใจเลย เพราะชั่วชีวิตหนึ่งมันสั้นนัก...
วันที่14เมษายนที่ผ่านมาเป็นวันครอบครัว...หวังว่าพวกเราจะใช้เวลาที่มีอยู่กับพ่อกับแม่ อยู่กับครอบครัว...
ผมเชื่อว่า"ไม่มีพลังใดจะจะยิ่งใหญ่ไปกว่าพลังรักของครอบครัว" และ "พ่อแม่เป็นพระในบ้านที่สุดยอดที่สุด"
วันนี้บ่นอะไรแต่เช้า คนที่มาอ่านบล็อกผม ง่วงนอนก็ขออภัยด้วยนะครับ ^^"
ที่พี่พูดมา จริงทุกประการค่ะ
ไม่มีใครอีกแล้ว ที่จะสำคัญกับชีวิตเราได้มากไปกว่า ครอบครัว พ่อของเรา แม่ของเรา พี่น้องของเรา ปู่ย่าตายาย
แต่ ก็นะ ถึงทุกคนจะตระหนักความจริงข้อนี้ดี แต่จะมีสักกี่คนกัน ที่ทำให้มันเป็นรูปธรรมขึ้นมา
#1 By Luscinia on 2008-04-16 13:34